Home

                                      Dankie! 
Dank jullie voor de financiele bijdrage aan het project Liebenhaus 
Dank jullie voor al het medeleven gedurende de maanden 
Dank jullie voor de interesse in de jongens, het werk en mij 
Dank jullie voor de ondersteunende berichten op de weblog
Dank jullie voor het blijven belichten van de positieve dingen 
Dank jullie voor de vele zorgen die gemaakt zijn tijdens mijn afwezigheid 
Dank jullie voor de vele complimenten die gemaakt zijn maar niet nodig zijn 
Dank jullie voor alle steun die ik van jullie heb mogen ontvangen! 

                                       Sponsorgeld

Deze week was de achtste en laatste week in het liebenhaus. Het was een geweldige leuke week! Allereerst al het sponsorgeld uitbesteedt. De foto's van deze spullen en waar het sponsorgeld nou allemaal aan uitbesteedt is zal binnenkort op de weblog komen. Met de jongens deze week wat spellen gedaan die van het sponsorgeld gekocht zijn. De foto's bijbehorend bij dit stuk 'Achtste week liebenhaus' zullen later volgen.

                                                 Zwart en wit

Het was een intensieve week met leuke en minder leuke dingen. Deze week heb ik me vooral bezig gehouden met het inzetten van de beloningslijsten, uitbesteden sponsorgeld en het aanleggen van een map voor nieuwe vrijwilligers. 

                                               De jongens
Zoals te lezen was waren afgelopen dinsdag en woensdag 2 zware dagen. De manager van het liebenhaus heeft een gesprek gehad met de childcareworker en het kind heeft verteld dat hij is geknepen. Wat beteft de seksuele handelingen door een van de oudere jongens naar de andere jongens toe is helaas mijn vermoeden bevestigd. Het is in totaal bij 6 jongens gebeurt en allen zulen van de week naar de dokter gaan.

                                        Beloningssysteem

Dagboek: 

                                  Dinsdag 13 november 2007
'Bij het badderen van de kleinsten kreeg een van de kleintjes een beetje ruzie met een ander. Na hem hierop aangesproken te hebben en opgetild te hebben probeerde hij mij een stomp te geven met zijn vuist. Kind is vijf jaar, dus zette hem ergens anders, leek me meer dan voldoende voor een kind van vijf. Een van de oudste had gezien dat dit kind mij een stomp probeerde te geven. De childcareworker in dienst nam dit kleine kind mee naar de doucheruimte met de deur dicht. Wat er precies in deze doucheruimte is gebeurd weet ik niet, ik wil het ook niet weten. Het kind kwam met zijn pyamajasje omgekeerd de doucheruimte huilend uitlopen. Het is niet aan mij om hier een conclusie uit te trekken.

               Vrienden voor het leven maar toch hopelijk voor even...

Deze week heb ik een gedeelte van het sponsorgeld besteedt aan educatief speelgoed. Een ander gedeelte wordt besteedt aan muziekinstrumenten. Samen met 2 medevrijwilligers kopen we dit, wat betekent dat we extra goede instrumenten kunnen kopen. We zullen dit dinsdag gaan doen zodat we nog 2 weken hebben om met de jongens muziek te maken en ze een lied aan te leren. Het resterende geld zal besteedt worden aan een wereldkaart/bol (wat moeilijk te verkrijgen is hier dus dat wordt zoeken) en wat sportmateriaal. Vorige week hebben we van het sponsorgeld van de vorige vrijwilligers handdoeken en beddengoed voor alle jongens gehaald. De jongens hebben hun bedden zelf opgemaakt en waren erg blij en dankbaar voor hun nieuwe dekbedden.

Zondag zijn we naar de Afrikaans kerk geweest, deze staat naast het liebenhaus. De jongens van het liebenhaus komen hier ook elke zondag. Toen ik daar binnen kwam was iedereen aan zingen en bidden, ik kreeg het gelijk moeilijk en tranen in mijn ogen. Ze staan daar maar te bidden maar worden niet geholpen. Ze hebben niks, behalve dan hun geloof. Zo ook de jongens van het liebenhaus zingen, bidden voor en aan god.
Waarom zou god mensen door zoveel ellende laten gaan? Waarom zou god ervoor zorgen dat ik in Nederland ben geboren en de jongens hier?

Met de nieuwe vrijwilligers zijn we dinsdag naar het liebenhaus gegaan. Ze reageerde afwachtend maar wel goed. Woensdag is een van de jongens uit het liebenhaus geplaatst vanwege herhaaldelijk agressief gedrag. Of hij een aantekeing krijgt op zijn criminal record is nog niet zeker. Op dit moment verblijft hij bij zijn tante en nog niet zeker is of hij terug zal komen op het liebenhaus of ergens ander geplaatst wordt.

                                  Woensdag en donderdag
Woensdag en donderdag waren twee hele goede dagen. de jongens zijn heel bleefd, luisteren en helpen. Ik kan niet anders zeggen dat dat ze het super goed doen.
Alle hoofden van de jongens zijn inmiddels ontsmet in verband met de bacterien die rondzwerfde vanwege het scheren van elkaars hoofden met hetzelfde mes.

Het eerste kwartje is gevallen en het besef dat wat ik hier meemaak, beleef, doe, zie en beteken is doorgedrongen. Maar wat is eigenlijk normaal? Voor mij zijn dat de normen, waarden en de vrijheid en veiligheid die we in Nederland hebben.

Het is niet normaal:
- dat de jongens van het liebenhaus op straat hebben moeten wonen
- dat we bij elk stoplicht bedelende kinderen tegenkomen
- dat we deuren en ramen dicht moeten doen als we auto rijden
- dat er geweerschoten zijn gehoord
- dat de jongens lijm snuiven en dealen
- dat de magen van de jongens te klein zijn door ondervoeding
- dat ik mijn eten nog steeds in de prullenbak gooi als ik geen honger meer heb
- dat er hier zo een verschil is tussen arm en rijk, blank en zwart
- dat de blanke mensen die in hun grote huizen naast een township wonen nog nooit daar zijn wezen kijken

Vrijdagavond zijn we uit eten geweest als afhscied van de in totaal 4 vrijwilligers die weg zijn gegaan. Zaterdag hebben we ze op het vliegtuig gezet en s'avonds hadden we een beachparty. Ik kan me echt nog niet voorstellen dat ik naar Nederland terug zou vliegen! Zondag lekker genoten van de rust in het huis. Gisteren zijn de nieuwe vrijwilligers aangekomen en wij zijn nu met z'n tienen. Door het praten met de nieuwe vrijwilligers, diegene die nog vers uit Nederland komen kwam ik tot het besef dat het allemaal niet zo normaal is wat wij hier meemaken. Omdat je hier zo wordt geleefd en als snel in het ritme zit sta je soms bij de kleinste dingen niet meer stil. Het schrijven op de weblog is niet genoeg om over te brengen wat en hoe we alles meemaken hier. Bijvoorbeeld de achtergrond van de jongens, voor mij inmiddels normaal geworden omdat ik niet beter weet.

Een hele goede en vooral gezellige week. Deze week, en zo ook de weken hiervoor allereerst veel druk gezet op het sponsorgeld. Dit heeft lange tijd geduurd en helaas heeft maar 1 van de 3 vrijwilligers die er afgelopen week voor het laatst waren haar sponsorgeld ontvangen. Hierover later meer. We hebben de buiten speelplaats voor de kleinsten nu helemaal opgeknapt. De kleinsten gingen er gelijk op spelen toen het af was, het heeft dus succes. De poolruimte voor de oudsten hebben we deze week ook afgeschilderd. Tot onze grote verbazing kwamen de jongens ons helpen. Met een muziekje erbij hebben zij enthousiast de poolruimte en zichzelf swingend op de beat van de muziek geschilderd.

Vrijdag zijn wij 5 vrijwilligers van het liebenhaus, de directrice en gezin en een groep studenten uit Nederland die op bezoek waren naar Cintsa vertrokken voor een weekend weg. Cintsa is zo'n 5 uur rijden van Porth Elizabeth en ligt aan de wild coast. De laatste 10 minuten van de rit heb ik mijn rijkunsten laten zien op een armoedig weggetje met stenen en kuilen. Goed, de onderkant van de auto heeft vele malen de bodem geraakt en ik kwam maar weer eens tot het besef hoe ik toch ooit mijn rijbewijs heb kunnen halen. Echter vragen mijn mede vrijwilligers zich dit al 3 weken af gezien ik hier links moet rijden en dit ook niet altijd even goed gaat.

De derde week zit er al weer op. Deze week hebben wij alleen op dinsdag, woensdag en donderdag gewerkt en nu is het weekend voor ons! Er is een gesprek geweest n.a.v. zaterdag hoe de jongens zich gedragen hebben. De jongens hebben netjes hun excuus aangeboden aan ons en doen het nu erg goed. Ze stellen zich open voor ons en komen zelfs gezellig met je kletsen. Bij de huiswerkbegeleiding met een aantal jongens het alfabet doorgenomen en gelukkig blijkt dat ze daarmee verder zijn dan bekend was. Ik ben met ze weer bij het begin begonnen; het lezen van het alfabet en het schrijven van de letters.

De childworker is er gelukkig weer! Dit betekent minder last op onze schouders en dat merken wij ook duidelijk. We zijn deze week weer verder gegaan met het schilderen van de poolruimte van de oudste jongens en de speelruimte van de kleinste. De speelruimte van de kleinste is bijna af!

''Genie is enkel de kracht van voortdurende inspanning. Net iets meer doorzettingsvermogen en een beetje meer moeite, kan wat hopeloos leek doen omslaan in glorie en succes. Falen bestaat niet, alleen als je niet langer probeert. En om een roeping te verwezenlijken moeten we het contact terugvinden met het creatieve vermogen waarmee ieder mens geboren wordt: Het vermogen om dat wat in ons hart leeft tot een werkelijkheid te maken.''